แผนภูมิโซลเฟจ
ฝึกพยางค์โซลเฟจ — Do, Re, Mi และอื่นๆ — ในทุกคีย์ สลับระหว่างระบบ Movable-Do และ Fixed-Do เพิ่มพยางค์โครมาติก และเล่นสเกลเพื่อฟังแต่ละพยางค์ในตำแหน่ง
Fixed Do เทียบกับ Movable Do
ในโซลเฟจแบบ Movable-Do 'Do' คือโทนิกของคีย์ที่คุณอยู่เสมอ ดังนั้นพยางค์จึงอธิบายขั้นสเกล — Do-Re-Mi-Fa-Sol-La-Ti ทำงานเหมือนกันในทุกคีย์ ระบบนี้เหมาะสำหรับการฟังหน้าที่และการร้องโน้ตจากตัวโน้ตในดนตรีที่มีศูนย์กลางเสียง
ในโซลเฟจแบบ Fixed-Do 'Do' หมายถึงโน้ต C เสมอ 'Re' หมายถึง D และต่อไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นคีย์ใด — ใกล้เคียงกับวิธีที่ชื่อโน้ตทำงานในภาษากลุ่มโรมานซ์ โน้ตโครมาติกมีพยางค์ของตัวเอง (Di, Ra, Fi, Se…) สร้างขึ้นโดยการยกหรือลดโน้ตไดอาโทนิก
คำถามที่พบบ่อย
โซลเฟจคืออะไร?
โซลเฟจคือวิธีการตั้งชื่อระดับเสียงด้วยพยางค์ (Do, Re, Mi, Fa, Sol, La, Ti) เพื่อให้การร้องโน้ตจากตัวโน้ตและการฝึกหูง่ายขึ้น มีมาตั้งแต่การสอนดนตรียุคกลางและยังคงเป็นหัวใจสำคัญของการศึกษาดนตรีในปัจจุบัน
ฉันควรใช้ Movable Do หรือ Fixed Do?
Movable Do ช่วยให้คุณฟังว่าโน้ตทำหน้าที่อย่างไรภายในคีย์ และนิยมสำหรับการสอนฮาร์โมนีที่มีศูนย์กลางเสียงและการร้องโน้ตจากตัวโน้ต Fixed Do ถือว่าพยางค์เป็นชื่อโน้ตสัมบูรณ์และพบได้ทั่วไปในสถาบันดนตรีและประเทศที่ใช้ภาษากลุ่มโรมานซ์ นักดนตรีหลายคนเรียนทั้งสองแบบ
พยางค์โซลเฟจโครมาติกมีอะไรบ้าง?
โน้ตที่ยกขึ้นลงท้ายด้วย 'i' (Di, Ri, Fi, Si, Li) และโน้ตที่ลดลงลงท้ายด้วย 'a' หรือ 'e' (Ra, Me, Se, Le, Te) ตัวอย่างเช่น โน้ตครึ่งเสียงเหนือ Do คือ Di และครึ่งเสียงใต้ Re คือ Ra
