Darmowa gra „Nuty na pianinie” do nauki klawiszy. Dźwięk jest podany z nazwy albo zapisany na pięciolinii, a ty dotykasz klawisza, który go gra. Klawiatura nie ma liter, więc klawisz znajdujesz po jego miejscu wśród grup czarnych klawiszy. Cztery poziomy, sześćdziesiąt sekund na rundę, nic nie instalujesz.
Pierwsze dwa poziomy drukują nazwę i dają ci jedną oktawę. Kolejne dwa zapisują nutę na pięciolinii i poszerzają klawiaturę.
Nad klawiaturą pojawia się nazwa albo nuta w kluczu wiolinowym lub basowym. Na poziomach z pięciolinią zapisana oktawa ma znaczenie.
Dotknij klawisza albo zagraj go rzędem pianinowym na klawiaturze komputera. Każdy klawisz brzmi przy naciśnięciu.
Zły klawisz mignie, a potem podświetli się i zabrzmi ten właściwy. Pudło kosztuje dwie sekundy; runda się nie zatrzymuje.
Osiemdziesiąt osiem klawiszy powtarza jeden układ dwunastu. Siedem z dwunastu jest białych, pięć czarnych, a czarne stoją w grupach po dwa i po trzy przez całą długość. Naucz się jednej oktawy, a masz cały instrument.
Mapą są grupy. Każdy biały klawisz ma wobec nich stałe miejsce, więc nigdy nie liczysz od końca klawiatury. Dlatego ta gra zostawia klawisze puste: naklejka uczy czytać naklejkę, a grupy uczą znajdować klawisz.
Opieraj się na czarnych klawiszach, nie na białych. Najpierw spójrz na grupę, potem przejdź do białego klawisza, o który chodzi. Kto liczy białe klawisze od końca klawiatury, zostaje wolny przez miesiące.
Mów nazwę, kiedy naciskasz. Związanie nazwy, miejsca i brzmienia w jednej chwili jest tym, co utrwala wszystkie trzy; naciskanie klawiszy w milczeniu buduje dużo słabszą pamięć.
Ćwicz w krótkich rundach, nie w długich. Znalezienie klawisza to rozpoznawanie, a rozpoznawanie buduje się powtarzaniem rozłożonym w czasie: minuta dziennie przez dwa tygodnie bije jedną długą sesję.
Pierwsze dwa poziomy dają jedną oktawę i drukują nazwę: najpierw białe klawisze, potem czarne, gdzie krzyżyk i bemol nad nim to ten sam klawisz i każda z dwóch odpowiedzi jest przyjmowana. Liczy się dowolna oktawa właściwej nazwy.
Dwa ostatnie zamiast tego zapisują nutę na pięciolinii, a zapisana oktawa ma teraz znaczenie, więc trzeba ją umieścić na klawiaturze szerokiej na dwie albo trzy oktawy. Klawisz oparcia jest oznaczony, bo to od niego mierzy się wszystkie pozostałe.
Jedna oktawa pianina, czytana względem dwóch grup czarnych klawiszy. Klawiatura biegnie od niskich do wysokich, a ten układ powtarza się niezmiennie przez cały instrument.
| Klawisz | Gdzie leży |
|---|---|
| C | Na lewo od grupy dwóch |
| D | Między czarnymi w grupie dwóch |
| E | Na prawo od grupy dwóch |
| F | Na lewo od grupy trzech |
| G | Między pierwszym a drugim z trzech |
| A | Między drugim a trzecim z trzech |
| H | Na prawo od grupy trzech |
| Jako krzyżyk | Jako bemol | Między |
|---|---|---|
| Cis | Des | C i D |
| Dis | Es | D i E |
| Fis | Ges | F i G |
| Gis | As | G i A |
| Ais | B | A i H |
Ponieważ dwanaście klawiszy się powtarza, oktawa wyżej i oktawa niżej wyglądają dokładnie tak samo. Klawisz oparcia najbliżej środka 88-klawiszowego pianina to ten zapisywany na pierwszej linii dodatkowej pod pięciolinią wiolinową.
ChordIQ prowadzi to samo ćwiczenie w trybie Note Finder: znajdź na czas dowolną nazwaną wysokość na swojej klawiaturze albo gryfie. Gra też akordy i skale na klawiaturze ekranowej i przyjmuje sygnał z klawiatury MIDI.
ChordIQ pobierzesz za darmo na iPhone'a i Androida, a większość trybów jest darmowa.

Za darmo dla nauczycieli i szkół, bez konta i bez reklam wewnątrz ramki. Wklej kod na stronę lekcji, do wpisu na blogu albo na platformę edukacyjną. Gra działa na telefonach i zachowuje język strony, z której ją skopiowałeś.
Ponad trzydzieści trybów gry: czytanie nut, kształcenie słuchu, rytm, śpiew, akordy i skale. Pianino, gitara, ukulele lub bas.

Ucz się jednej oktawy, nie osiemdziesięciu ośmiu klawiszy. Opieraj się na dwóch grupach czarnych klawiszy: każdy biały klawisz ma wobec nich stałe miejsce, a ten układ powtarza się niezmiennie przez cały instrument. Potem ćwicz go na czas, aż zaczniesz znajdować klawisze bez liczenia.
Po położeniu, nie po etykiecie. Znajdź grupę dwóch czarnych klawiszy albo grupę trzech, a potem przejdź do białego klawisza, o który chodzi. Naklejki uczą czytać naklejkę; grupy zostają na miejscu także wtedy, gdy naklejki znikną.
Tak, i to łatwiejsza połowa. W oktawie jest ich tylko pięć, a każdy ma dwie nazwy: krzyżyk białego klawisza pod nim i bemol białego klawisza nad nim — klawisz jest ten sam. Drugi poziom przyjmuje obie.
Tak. Wszystkie cztery poziomy, oba rodzaje pytania i cała tabela klawiatury są darmowe. Nie ma rejestracji ani konta.
Tak. Klawiatura ekranowa odtwarza dźwięk każdego naciśniętego klawisza, więc układu uczy się i ucho, i oko. Jeśli masz instrument, zagraj każdą odpowiedź także na nim — nawyk przenosi się szybciej, gdy w grę wchodzi ręka.
Tak. Na pierwszych dwóch poziomach jedna oktawa mieści się na ekranie. Na szerszych poziomach klawiatura przewija się na boki, a pominięty klawisz sam wjeżdża w kadr, więc odpowiedź zawsze widzisz.
Pomagają przez tydzień, a potem cię trzymają w miejscu, bo uczysz się czytać naklejkę zamiast klawisza. Grupy czarnych klawiszy robią tę samą robotę, nic nie kosztują i zostają na miejscu, gdy naklejki znikną. Dlatego ta gra zostawia klawisze puste.
Tak — ChordIQ, darmowa na iPhone'a i Androida. Jego tryb Note Finder to to samo ćwiczenie na pełnym instrumencie: znajdź na czas dowolną nazwaną wysokość na klawiaturze albo na gryfie. Przyjmuje też sygnał z klawiatury MIDI, więc odpowiadasz na prawdziwych klawiszach.