Skala A lokrycka zawiera 7 dźwięków: A, B, C, D, Es, F, G.
Skala lokrycka to siódmy modus skali durowej — skala molowa z obniżoną sekundą i obniżoną kwintą. Ponieważ kwinta jest zmniejszona, akord toniczny jest niestabilny, więc lokryckiej używa się nad akordami półzmniejszonymi, a nie jako tonacji.
Skala A lokrycka używa tych samych dźwięków co B Durowy, ale zaczyna się od 7. stopnia zamiast od pierwszego. Dźwięki są wspólne; tonika, a więc i brzmienie — już nie.
A lokrycka to skala, nie tonacja. Nie ma własnego oznaczenia tonacji — muzykę, która jej używa, zapisuje się zwykle w oznaczeniu tonacji jej skali macierzystej, z dodatkowymi znakami przygodnymi tam, gdzie się pojawiają.
| Stopień | Nuta | Interwał | Półtony |
|---|---|---|---|
| 1 | A | P1 | 0 |
| 2 | B | m2 | 1 |
| 3 | C | m3 | 3 |
| 4 | D | P4 | 5 |
| 5 | Es | TT | 6 |
| 6 | F | m6 | 8 |
| 7 | G | m7 | 10 |
To trójdźwięki zbudowane na każdym stopniu skali A lokrycka wyłącznie z jej dźwięków.
Każdy typ skali zaczynający się od A, dla porównania.
Skala A lokrycka ma 7 dźwięków: A, B, C, D, Es, F, G.
Skala A lokrycka ma wzór kroków H–W–W–H–W–W–W, gdzie H to półton, a W to cały ton.
A lokrycka to modus skali B Durowy zaczynający się na jej 7. stopniu. Obie skale używają tych samych dźwięków, ale rozwiązują się do innej toniki.
Trójdźwięki zbudowane ze skali A lokrycka to Adim, B, Cm, Dm, Es, F, Gm.