Uitgebreide akkoorden: none, undecime, terts-decime
Uitgebreide akkoorden blijven tertsen stapelen voorbij de septiem: de none voegt een secunde een octaaf hoger toe, de undecime een kwart, de terts-decime een sext. Een volledige C13 zou zeven noten bevatten — in de praktijk speelt niemand ze allemaal. Pianisten laten routineus de kwint weg, en vaak ook de grondtoon, en houden alleen de noten die de kleur dragen.
Elke extensie heeft zijn eigen karakter. Nonen (C9, Cmaj9, Cm9) klinken rijk maar soepel en duiken overal op in soul en R&B. Undecimen verschijnen meestal boven mineurakkoorden (Cm11), omdat de reine 11 botst met een grote terts. Terts-decimen zijn het volkleurige dominantgeluid van gospel en bigbandjazz.
Een praktische ingang: neem een simpel dominantseptiemakkoord in een ii–V–I en voeg één noot per keer toe. Speel G7, dan G9, dan G13 die oplost naar Cmaj7. Plaats de extensies bovenin het akkoord en laat de linkerhand alleen de grondtoon en de septiem afdekken.
