Akordy zwiększone
Trójdźwięk zwiększony piętrzy dwie tercje wielkie: pryma, tercja wielka, kwinta zwiększona (Caug: C–E–G♯). Dzieli oktawę na trzy równe części, więc — jak septyma zmniejszona — jest symetryczny: C aug, E aug i G♯ aug zawierają te same dźwięki.
Ta podwyższona kwinta daje akordowi senny, nierozwiązany połysk — pomyśl o wstępie „Oh! Darling” albo o końcówce pościgu z niemego filmu. Dominanta zwiększona (C7♯5) jeszcze bardziej wyostrza ciążenie V7, a maj7♯5 to nowoczesna jazzowa barwa nad harmonią durową.
Akordy zwiększone zwykle pojawiają się przejściowo: podnieś kwintę statycznego akordu durowego o półton i graj dalej (C → Caug → C6), a otrzymasz klasyczne „line cliché” słyszane w niezliczonych balladach. Wypróbuj je pod dźwiękiem melodii, który pozostaje w miejscu.
