Molowe akordy fortepianowe
Akord molowy odwraca przepis durowy: pryma, tercja mała (trzy półtony), kwinta czysta. C-moll to C–E♭–G. Wystarczy obniżyć tercję o półton, by jasne zamienić w melancholijne — struktura interwałów 3+4 zamiast 4+3.
Rodzina molowa odbija durową: m6 i m6/9 dodają słodyczy, m7 to koń roboczy soulu i jazzu, m9 i m11 nakładają na wierzchu spokojniejsze rozszerzenia. Septyma molowo-wielka (mMaj7) — trójdźwięk molowy z septymą wielką — to napięty, filmowo-noirowy odmieniec, który warto znać.
W tonacji durowej akordy na 2., 3. i 6. stopniu wychodzą molowe (Dm, Em i Am w C-dur), a w tonacji molowej sama tonika jest molowa. Ogromna część progresji popowych — Am–F–C–G i pokrewne — opiera się właśnie na tych akordach.
